อกทั้งสองช่างยากยิ่งนัก
เหตุเพราะคนนอกไม่รู้สถานการณ์ที่นี่ หากกลไกถูกเปิดออก เช่นนั้นอาจอันตรายถึงชีวิต
แต่หากไม่เปิดกลไก เช่นนั้นพวกนางก็อาจถูกจับได้
“พาข้าไปดูก่อนเถิด จริงสิ นอกจากเจ้ากับจูหยุนแล้ว ยังมีผู้ใดรู้เรื่องกลไกนี้อีกหรือไม่ ?”
คนสอดแนมเป็นคนที่แฝงตัวอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้
บางทีอาจเป็นคนสนิทของจูหยุนก็ได้ หากมีคนผู้นี้อยู่ ไม่ว่าความลับยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็คงมิต่างอันใดจากกระดาษเปล่า
“นอกจากข้าและนายท่าน คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มาก แต่ไม่ว่ามันผู้นั้นเป็นใคร หากเขาบังอาจหักหลังนายท่าน ข้าไม่มีวันเอาเขาไว้แน่ !”
สายตาของจูเหยียนเย็นยะเยือก
จูหยุนเป็นผู้มีพระคุณของเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่ใกล้ชิดกับเขามากที่สุด ฉะนั้นเขายอมทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องนายท่าน
หลินเมิ้งหยามองเขาหนึ่งหน นางรู้ว่าเขาไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ แต่จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต
ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว
“ไป พวกเราไปดูก่อนที่จะถูกพวกเขาจับได้เถิด”
หลบหลีกสายตาของคนเหล่านั้น แม้ระหว่างทางจะมีเรื่องให้ตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไร้อันตราย
คนเหล่านี้น่าจะไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเบาใจขึ้น
สิ่งที่นางกลัวที่สุดในเว
