าต่าง
ทิวทัศน์จากมุมมองของหน้าต่างบนชั้นสองไม่เลวเลย นางสามารถเห็นคนชุดดำที่เดินผ่านประตูเข้ามาแล้วจนหมด
ปรายตาเล็กน้อย ก่อนจะรีบดึงแขนจูเหยียนออกวิ่ง
เชื่อว่าคนพวกนั้นจะต้องเห็นร่างของนางแล้วอย่างแน่นอน
ระหว่างทางนางไม่พบร่องรอยของพวกอาซิ่วเลย คาดว่าหงอวี้จะต้องพาพวกนางไปยังสถานที่ปลอดภัยแล้ว
นี่เป็นเหตุผลที่นางต้องการให้อาซิ่วและหงอวี้อยู่ด้วยกัน
ขอเพียงมีอาซิ่วอยู่ นางจะสามารถล่วงรู้ตำแหน่งที่ซ่อนของพวกหงอวี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางต้องพยายามโผล่หน้าออกมาให้ฝ่ายศัตรูเห็นเป็นระยะๆ เพื่อที่จะได้ดึงดูดพวกเขาและถ่วงเวลาเอาไว้
“ยุ่งยากยิ่งนัก ! มิสู้ข้าเปิดกลไกในคฤหาสน์แล้วปล่อยให้พวกเขาเข้าไปตายไม่ดีกว่าหรือ”
จูเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน เขาไม่อยากวิ่งไปมาเหมือนคนโง่กับหลินเมิ้งหยา
“มีกลไก ? อยู่ที่ใดกัน ?”
หลินเมิ้งหยาอึ้งงัน บ้าชะมัด นางลืมไปได้อย่างไรว่าที่เป็นสถานที่ของกลุ่มจู๋หลง เช่นนั้นย่อมไม่ธรรมดา
“อ้อ ก็อยู่ในคุกใต้ดินอย่างไรเล่า แต่หากเปิดกลไกแล้วจะไม่สามารถหยุดได้ หากคนของเจ้าบุ่มบ่ามเข้ามา เช่นนั้นก็อาจได้รับบาดเจ็บได้”
จูเหยียนมองนางด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ตัวเลื
