อารมณ์ผ่อนคลาย
“หลบไป ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นตัวถ่วง”
เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยาไม่เชื่อเขา จูเหยียนจึงรีบคว้าแขนของนางเอาไว้ราวกับต้องการพานางไปยังที่แห่งหนึ่ง
“ข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าข้าแข็งแกร่งกว่านางคนนั้น !”
หลินเมิ้งหยาที่ยังไม่ทันตั้งตัวเกือบถูกอีกฝ่ายลากถูลู่ถูกังไปกับพื้น
นางรีบขยับฝีเท้าให้เร็วตามเขา มุมปากหยักยิ้มน้อยๆ ท่าทางผ่อนคลาย
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นไม่ไกล เห็นทีนางจะต้องรับมืออย่างระมัดระวังเสียแล้ว
“ไปอยู่บนที่สูงๆ เถิด อย่างน้อยก็สามารถมองพวกเขาจากด้านบนได้”
หลินเมิ้งหยาไม่กลัวว่าจูเหยียนจะเล่นแง่อีก เห็นได้ชัดว่าสมองของเขามิได้ปราดเปรื่องนัก
เกรงว่าสิ่งเดียวที่เขาคิดในเวลานี้คือการหาทางเอาชนะอาซิ่ว
จูเหยียนปรายตามองนาง ริมฝีปากเม้มแน่น สุดท้ายก็รีบดึงมือพาหลินเมิ้งหยาเข้าไปในคฤหาสน์โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองนางอีก
จูเหยียนเลือกใช้ทางเดินเล็กๆ ไม่สะดุดตา หากมิใช่คนเก่าแก่ของที่นี่ เกรงว่าต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงจึงจะหาเจอ
ไม่นานหลินเมิ้งหยาก็วิ่งตามจูเหยียนมาถึงห้องใต้หลังคาแห่งหนึ่ง
ทั้งสองวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองอย่างรวดเร็ว หลินเมิ้งหยาจงใจยื่นลำตัวออกไปครึ่งหนึ่งตรงช่อนหน้
