อันที่จริงเขามิได้มาที่นี่บ่อยนัก หนึ่งเดือนอาจจะติดตามนายท่านลงมาสักสองสามหน
แต่หากมันสามารถทำให้หลินเมิ้งหยาหวั่นวิตกได้ เช่นนั้นเขาก็คงรู้สึกดีไม่น้อย
“งั้นหรือ ?แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานที่เช่นนี้ย่อมมีวิญญาณอาฆาต หญิงสาวที่ตายไปล้วนถูกสะกดวิญญาณอยู่ที่นี่ ร่างกายของเจ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของพวกนาง ไม่นานพวกนางจะมาทวงแค้นจากเจ้า ดูเถิด ผนังหินเหล่านี้มีรูปลักษณ์เหมือนคนหรือไม่ ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างอ่อนโยน แต่ในขณะเดียวกันกลับมีความเย็นชาดุจน้ำแข็งปนอยู่หลายส่วน
แสยะยิ้มเย็น ก่อนจะชี้นิ้วไปทางผนังหิน
“ดูสิ ทุกรอยบนผนังเปรียบดั่งวิญญาณของหญิงสาวแต่ละคน ตอนนี้พวกนางต้องการมาทวงแค้นจากเจ้าแล้ว !”
จูเหยียนหันหน้ามองตามนิ้วของนางอย่างไม่อาจอดกลั้น ผลปรากฏว่าบนผนังมีรอยเปื้อนสีแดงเป็นทางยาวจำนวนไม่น้อย
