น
ที่นั่นแตกต่างจากส่วนอื่นของคฤหาสน์ หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงของเด็กสาวกำลังหลับฝันหวานอยู่ภายใน
หลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้แล้วว่าเด็กสาวเหล่านี้จะต้องมิถูกนำตัวไป เหตุเพราะจูหยุนต้องการมอบของขวัญให้แก่นาง
“พวกนางยังอยู่ที่นี่ จวิ้นจู่ พวกเราแอบพาพวกนางออกไปได้หรือไม่ ?”
สายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางที่สูญเสียญาติสนิทเพียงคนเดียวไปแล้วจึงมองเด็กสาวเหล่านี้เปรียบดั่งความหวังในการมีชีวิตอยู่ของตนเอง
“อืม ไปปลุกพวกนางเถิด ตอนนี้พวกเรากลับบ้านกันได้แล้ว”
หลินเมิ้งหยาไม่กังวลว่าจูหยุนจะตลบหลัง เหตุเพราะไม่ว่าจะเป็นจูเหยียนหรือเด็กสาวเหล่านี้ล้วนแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขาแล้ว