้าสาวเหล่านั้นล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติของกลุ่มจู๋หลง
ในสายตาของกลุ่มจู๋หลง ไม่ว่าฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นหรือหลินเทียนก็ล้วนมิได้มีอำนาจเหนือไปกว่าหลงโซ่วของพวกเขา
ทั้งที่เป็นเพียงกลุ่มอันธพาลเท่านั้น แต่กลับร้ายกาจดั่งมังกรพิษที่แอบซุ่มโจมตีอยู่ในที่มืด
หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าอำนาจของราชวงศ์มิได้มั่นคงอย่างที่คิด
“ถ้าหากกลุ่มจู๋หลงเก่งกาจเช่นนั้นจริง แล้วเหตุใดจึงไม่มีใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของพวกเขาเล่า ?”
มองสายตาฉงนสงสัยของหลินเมิ้งหยา จูหยุนเหยียดยิ้มขมขื่น
“อันที่จริงเรื่องกลุ่มจู๋หลงถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับของแต่ละแคว้น ถึงอย่างไรก็ไม่มีฮ่องเต้พระองค์ไหนยอมรับกลุ่มปีศาจร้ายเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นแม้อำนาจของกลุ่มจู๋หลงจะกว้างใหญ่ไ ไพศาล ทว่าหลายปีมานี้ก็มีข้อบกพร่องอยู่มาก มิเช่นนั้นหลงโซ่วจะอยู่อย่างสงบนิ่งเช่นนี้หรือ?”
มันคือความปรารถนาในอำนาจที่ไม่มีวันสิ้นสุด
แม้จะได้ครอบครองบ้านเมืองหรือเป็นใหญ่ในใต้หล้า แต่ความปรารถนาก็ไม่มีวันหมดสิ้น
แล้วจะนับประสาอะไรกับกลุ่มคนโฉดชั่วอำมหิตอย่างกลุ่มจู๋หลงเล่า ?
“ความหมายของคุณชายคือท่านอยากให้ข้าช่วยปลดปล่อยท่านอย่างนั้นหรือ ?”
หลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาด
