“กลับไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
หัวใจหลินเมิ้งหยาสั่นสะท้าน นางหวังเหลือเกินว่าจะไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับชิงหู
“หลงโซ่วต้องการรวบรวมกำลังพล ได้ยินมาว่าคนจากเขตอื่นล้วนกลับไปหมดแล้ว ข้ากับชิงหูยังมีหน้าที่อื่นอยู่ ดังนั้นจึงยังสามารถอยู่ต่อได้อีกสองสามวัน แต่หากยังไม่กลับไปอีกล่ะก็ หลงโซ่วจะต้องสงสัยอย่างแน่นอน”
ผงกศีรษะลง ดูเหมือนการปรากฏตัวของซู่เหมยจะมิใช่เรื่องบังเอิญ
นับตั้งแต่เรื่องที่อาซิ่วเห็นการปรากฏตัวของซู่เหมย จนกระทั่งเรื่องที่นางค้นพบยาเสน่ห์ในร้านขายยาแห่งนั้น เกรงว่าเรื่องทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นด้วยอุปนิสัยและความคิดของจูหยุน หากนางยังไม่อาจค้นพบเบาะแส คาดว่าเขาจะต้องหาทางอื่นดึงดูดความสนใจของนางอีกอย่างแน่นอน
เหตุเพราะมีชิงหูเป็นผู้รับรอง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องของเวลาที่กระชั้นชิดมากขึ้นทุกที ดังนั้นนางคาดว่าตนเองคงตกอยู่ในแผนการของจูหยุนแต่แรกแล้ว
นางขาดทุนแล้ว ตอนแรกพยายามครุ่นคิดไตร่ตรองว่าจูหยุนกำลังคิดอะไรอยู่
แต่ใครจะรู้เล่าว่าตนเองตกหลุมพรางของเขาเข้าให้แล้ว
เหนือฟ้ายังมีฟ้า เมื่อเทียบกับจูหยุนแล้ว นางยังอ่อนหัดกว่ามาก
“ท่านวาง
