แผนเอาไว้นานแล้วใช่หรือไม่ ? เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงต้องยืมมือข้าฆ่าซู่เหมยด้วยเล่า ? แล้วกระดูกงดงามของนางหมายความว่าอะไรกันแน่ ?”
หลินเมิ้งหยาไม่มีเวลามากพอให้ระบายโทสะ หลังจากล่วงรู้ความลับของกลุ่มจู๋หลง นางก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองถลำลึกเข้าไปในวังวนที่ไร้ทางออกเสียแล้ว
ตอนแรกคิดว่าตนเองโชคดีที่ได้รับตำราชิงเจิงผู่มา แต่ใครจะคิดเล่าว่านางจะถือเผือกร้อนเอาไว้ในมือ หากประมาทไปเพียงชั่วครู่ นางคงทำให้ทุกคนต้องตายโดยไม่มีสิทธิฟื้นขึ้นมาอีก
“ชิงหูน่าจะเคยบอกท่านเอาไว้แล้วว่าเหตุที่เขาและข้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็เพราะมีคนใช้ยากับพวกข้าตั้งแต่เด็ก ตลอดหลายปีที่ผ่านมากลุ่มจู๋หลงเคลื่อนไหวอย่างเป็นความลับมากขึ้น ข้าได้ยินมาว่ามียาหลายขนานถูกปรุงออกมา ยาเหล่านั้นเลวร้ายเสียยิ่งกว่ายาที่ข้าและชิงหูได้รับเสียอีก ฉะนั้นหากภายภาคหน้าพวกเราได้พบกันแล้วข้าไม่แสดงของสิ่งนี้ให้ประจักษ์ เช่นนั้นท่านอย่าได้เชื่อข้าเป็นอันขาด”
จูหยุนหยิบเชือกสีแดงที่ข้อมือออกมา บนเชือกมีลูกปัดหยกร้อยเอาไว้
แยกลูกปัดหยกออกมา แล้วเอาลูกหนึ่งวางไว้ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“เจ้ากำลังจะบอกว่ากลุ่มจู๋หลงคิดจะใช้ฐานะของเจ้า ?”
หลินเมิ้
