งหยามองลูกปัดหยกด้วยความสงสัย แต่ไหนแต่ไรมานางมิเคยเชื่อคนอื่นง่ายๆ
“กลุ่มจู๋หลงแผ่อำนาจอย่างลับๆ มานานหลายปี ท่านคิดว่าพวกเขาใช้วิธีการใดกันเล่า ? เซินเซียนซ่านและกระดูกงดงามหาใช่ไพ่ตายของพวกเขา ยาที่ดียิ่งกว่านี้ของพวกเขาสามารถทำให้คนเสียสติภายในช่วงเวลาเพียงแค่ค่ำคืนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนบางจำพวกเชี่ยวชาญในการปลอมใบหน้าให้เหมือนกับตัวจริง ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีคนถูกลอบสังหารมากมาย ท่านเคยได้ยินข่าวการเจ็บป่วยอย่างกะทันหันบ้างหรือไม่ ? หากมิใช่เพราะเชื้อพระวงศ์มีวิธีการตรวจสอบเลือดแล้วล่ะก็ เกรงว่าป่านนี้เมืองหลินเทียนคงมิใช่เมืองหลินเทียนอีกต่อไปแล้ว ญาติผู้พี่ของท่านต้องการคัดเลือกขุนนางใหม่ทั้งหมด ท่านคิดหรือว่าเขาทำไปเพียงเพราะต้องการส่งต่ออำนาจเท่านั้น ?”
นี่มัน…หลินเมิ้งหยาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
ข้อมูลของจูหยุนทำให้นางรู้สึกสั่นสะท้าน ราวกับนางกำลังนั่งอยู่บนที่นั่งของผู้ชมเท่านั้น
สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เรื่องนี้กล่าวอย่างง่ายๆ ก็คือวิธีการที่กลุ่มจู๋หลงใช้คือการดึงผู้อื่นมาเป็นพวก
หากคนผู้นั้นขัดขืน เช่นนั้นก็ใช้ยาในการควบคุม สุดท้ายจึงใช้คนของตนเองมาสวมรอยแทน
นางรู้สึกว่า
