่านจะต้องรู้ว่าตำราชิงเจิงผู่มิใช่เพียงตำราแพทย์เท่านั้น ภายในยังมีความลับอีกมาก ตอนนี้ฐานะของท่านยังไม่มั่นคง ดังนั้นจึงยังไม่เหมาะที่จะรู้มากไปกว่านี้ หากข้าเดาไม่ผิด อีกไม่กี่วันท่านก็จะกลับต้าจิ้นแล้วใช่หรือไม่ ? ข้ามีคำขออันไม่สมเหตุสมผลอย่างหนึ่ง หวังว่าท่านจะรับปากกับข้า”
หลังจากบอกเล่าความลับในใจของตนเอง จูหยุนก็ปฏิบัติต่อหลินเมิ้งหยาอย่างเกรงใจกว่าเดิม
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรอง ก่อนจะบอกให้เขาเอ่ยต่อ
“ข้ามีข้ารับใช้คนหนึ่ง ซึ่งก็คือจูเหยียน เขาติดตามข้ามาตั้งแต่เด็กแล้ว แม้จะดื้อดึงไปบ้าง แต่อุปนิสัยใจคอมิใช่คนเลวร้าย ข้าหวังว่าชายาอวี้จะพาเขาไปด้วย หนึ่งเพื่อที่พวกเร ราจะได้ติดต่อสื่อสารกันสะดวกมากขึ้น สองเพราะข้าไม่อยากให้เขาเดินบนเส้นทางเดียวกันกับข้าและชิงหู หวังว่าพระชายาจะตอบรับคำขอของข้า”
สายตาของจูหยุนฉายแววขอร้อง
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของเขา หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกยากที่จะปฏิเสธ
หากตอบรับ เช่นนั้นก็จะมีคนคอยจับตามองนางอยู่ข้างกาย
หากไม่ตอบรับ นั่นแสดงให้เห็นว่านางไม่จริงใจต่อเขา
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาจึงพยักหน้าลง
“เรื่องนี้มิใช่เรื่องยาก แต่หากเขาไปกับข้าแล้วถูกคนของ
