ทว่าเมื่อต้องอยู่ในสถานที่แห่งนี้ เกรงว่าความตายอาจเป็นการหลุดพ้นที่ดีที่สุดแล้ว
หลินเมิ้งหยาตบหลังมือของหงอวี้ แน่นอนว่านางไม่เคยรู้สึกดีต่อซู่เหมย
แม้หานหลิงจะขวางหงอวี้เอาไว้ แต่เขากลับไม่ขวางหลินเมิ้งหยา
เดินไปหยุดยืนข้างซู่เหมยที่นอนแน่นิ่งเพราะเจ็บปวดจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกแล้ว
นางไม่ต่างอันใดจากปลาใกล้ตายตัวหนึ่ง ปากเผยอขึ้น โลหิตสีแดงสดรินไหลจากมุมปาก
“ช่วย…ช่วยข้าด้วย…”
ซู่เหมยเบิกตากว้างมองหลินเมิ้งหยา
มือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเอื้อมไปจับชายกระโปรงของหลินเมิ้งหยา ขณะนี้นางลืมไปแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าคือศัตรูที่ตนเองหมายจะฆ่าให้ตาย
“ข้าช่วยเจ้าไม่ได้และไม่อยากช่วยเจ้าด้วย”
แม้จะได้เห็นซู่เหมยในสภาพเช่นนี้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกอยากแก้แค้นนางเลยแม้แต่น้อย
นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น แต่เพราะจิตใจไม่นิ่งพอ ดังนั้นจึงพบจุดจบเช่นนี้
มือเอื้อมไปล้วงมีดสั้นที่หลงเทียนอวี้มอบให้เพื่อป้องกันตัว
ภายในห้อง หงอวี้หันหน้าไปอีกทาง ทว่าสายตาราวกับปล่อยวางได้แล้ว
“ไปเถิด หวังว่าชาติหน้าเจ้าจะไม่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์อีก”
ใบมีดคมกริบเปล่งประกาย ซู่เหมยที่พยายามดิ้นหนีพลันหยุดกึก ล
