ายแต่อย่างใด
หากมิใช่เพราะได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกสาวใช้ที่มาเก็บจานชาม หลินเมิ้งหยาคงหลงคิดว่าจูหยุนมิได้ตั้งใจ
พิษเหอติ่งหงมีฤทธิ์ทำให้พวกนางไร้ลมหายใจได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะเหตุใดพวกสาวใช้จึงเก็บกลับไปเงียบๆ โดยไม่ทักท้วงเลยเล่า?
ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ?
หิวก็มีอาหารให้กิน สกปรกก็มีน้ำให้อาบ
หากมิใช่เพราะพิษเหอติ่งหงในชามอาหาร หลินเมิ้งหยาคงเผลอคิดว่าจูหยุนต้อนรับพวกนางในฐานะแขกจริงๆ
ผิดกับหานหลิงที่เฝ้าพวกนางตลอดทั้งบ่าย เมื่อสีของท้องฟ้าเข้มขึ้น เขาพลันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หลินเมิ้งหยาตั้งใจพาอาซิ่วและซู่เหมยออกไปเดินรอบๆ ลาน ก่อนจะพบว่านอกจากคนเฝ้าประตูพระจันทร์สองสามคนแล้วก็ไม่พบใครอื่นอีก
