และหลินเมิ้งหยาสบตากัน จากนั้นจึงป้อนเลือดให้กับมันหนึ่งหยด ครู่ต่อมาราวกับจิตวิญญาณของมันตื่นขึ้นแล้ว ดังนั้นแมงป่องสีม่วงตัวนั้นจึงปีนออกจากหน้าต่างไป
“เอาล่ะ เอาล่ะ น้องสาวของเจ้าได้รับโทษไปแล้ว เจ้ายังจะร้องไห้ไปใย ? ร้องเสียจนข้ากับพี่สาวจวิ้นจู่รำคาญแล้ว ! หากยังร้องอีกข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้ง เจ้าจะได้ส่งเสียงไม่ได้อีก”
อาซิ่วแสร้งทำทีตำหนิหงอวี้ เสียงร้องไห้ของหงอวี้จึงเงียบลงช้าๆ
หากคนด้านนอกได้ยินคงคิดว่าพวกนางกำลังทะเลาะกันเพราะการตายของซู่เหมย
แต่ไม่มีใครคาคคิดเลยว่าพวกนางกำลังร่วมมือกันแสดงละคร
หลินเมิ้งหยามองอาซิ่วและหงอวี้ที่หยุดร้องไห้แล้ว
โชคดีที่มีพวกนางทั้งสองอยู่ด้วย นางจึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยว
ตอนแรกคิดว่าจูหยุนอาจจะวางแผนทำให้พวกนางหลงกล แต่เขากลับเงียบหายไปไม่โผล่หน้ามาอีก
ยิ่งไปกว่านั้นยังสั่งให้คนนำเสื้อผ้าและอาหารมาให้พวกนางอีกด้วย
โชคดีที่หลินเมิ้งหยามีเรดาร์ แม้เสื้อผ้าเหล่านั้นจะไม่มีปัญหา แต่อาหารสองจานกลับถูกผสมด้วยยาพิษ
เหตุเพราะมีหลินเมิ้งหยาเตือนเอาไว้ ดังนั้นพวกนางทั้งสามจึงจงใจหลีกเลี่ยงอาหารสองจานนั้น
แต่ถึงกระนั้นก็ทำเพียงหลีกเลี่ยง หลินเมิ้งหยามิได้โวยว
