งเทียนอวี้จะปฏิเสธ มิเช่นนั้นสิ่งที่เฉินเปี่ยวเกอพยายามมาทั้งหมดคงสูญเปล่า
“อาซิ่ว เจ้าสามารถส่งข่าวออกไปได้หรือไม่ ?”
จับมืออาซิ่ว หลินเมิ้งหยาเขียนข้อความบนฝ่ามือของอาซิ่ว
อาซิ่วพยักหน้า มือเล็กยกขึ้นค้นหาของที่เอว ก่อนแมงป่องสีม่วงเข้มจะปรากฏออกมา
แมงป่องตัวนี้มีขนาดพอดีมือของอาซิ่ว ทว่าบนหลังของมันมีกระดาษน้ำมันถูกมัดเอาไว้แน่น
“มันสามารถส่งข้อความให้พวกเราได้เจ้าค่ะ”
อาซิ่วชี้ไปที่กระดาษน้ำมันบนหลังของแมงป่อง จากนั้นจึงใช้นิ้วขีดเขียนเป็นตัวอักษรบนฝ่ามือของหลินเมิ้งหยา
นางรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายส่วน คิดไม่ถึงเลยว่าอาซิ่วจะสามารถทำเช่นนี้ได้
หงอวี้มองออกแล้วว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไร หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงส่งเสียงร้องไห้เบี่ยงเบนความสนใจเพื่อมิให้ใครจับได้
หลินเมิ้งหยามองหงอวี้ด้วยสายตาชื่นชม สมแล้วที่เป็นคนในยุทธภพ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดรอบคอบได้เท่านางอีกแล้ว
ฉีกเศษผ้าที่ขาดรุ่งริ่งแล้วออกมา หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มีดจิ้มปลายนิ้วชี้ของตนเอง
เลือดซึมออกจากนิ้ว หลินเมิ้งหยาใช้โลหิตเขียนอักษรลงบนเศษผ้า
จากนั้นจึงค่อยๆ ม้วนเศษผ้าแล้ววางลงบนหลังแมงป่อง
อาซิ่ว
