“ฟางหลานเก๋อ? ฮึ จงกลับไปบอกเถ้าแก่มู่ของพวกเจ้าว่าข้ารับแม่นางทั้งสองเอาไว้แล้ว หากเขาบังอาจมาหาเรื่องที่นี่แล้วล่ะก็ เช่นนั้นเขาจะมิได้เปิดร้านฟางหลานเก๋ออีกต่อไป ไสหัวไ ไปซะ มิเช่นนั้นข้าจะหักขาพวกเจ้าเสีย!”
ดวงตาของคนรับใช้ในชุดสีเทาเผยความเย่อหยิ่งอยู่หลายส่วน
ทว่าเขาที่เป็นเพียงคนรับใช้รู้ได้อย่างไรว่าเถ้าแก่ร้านฟางหลานเก๋อสกุลมู่?
ยิ่งไปกว่านั้นแม้ช่องว่างระหว่างประตูจะไม่มาก แต่ก็สามารถเห็นความหรูหราของเรือนด้านหลังได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่าชายร่างกำยำเหล่านี้ล้วนไม่เคยเห็นมาก่อน
เหตุเพราะทำงานอยู่ในซ่องโสมมมานาน ฉะนั้นพวกเขาย่อมรู้ดีว่าคนแบบใดที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วย
ดังนั้นหลังจากมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ผู้เป็นหัวหน้าจึงเอ่ยด้วยความจำยอม
“อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้าเลย รอก่อนเถิด ใช่ว่าใครจะยุ่งกับฟางหลานเก๋อของพวกเราได้ง่ายๆ ! ข้าจะกลับไปถามให้ชัดเจน หากเจ้าบังอาจหลอกข้าแล้วล่ะก็ เช่นนั้นข้าจะทำลายบ้านของเ เจ้าให้สิ้นซาก ! พี่น้องทั้งหลาย กลับ!”
ทิ้งคำพูดอาฆาตมาดร้ายไว้เพียงสองสามคำ ก่อนที่ชายฉกรรจ์เหล่านั้นจะสบถบริภาษแล้วจากไป
หลังจากคนรับใช้ในชุดสีเทาปรายตามองอยู่หนหนึ่ง เขาจึงปิดประตูจนส
