ึงเป็นเขาเอง
“มองอะไร ฮึ คิดว่าพวกเราจะตกหลุมพรางกระนั้นหรือ? ข้าจะบอกเจ้าให้ พี่สาวจวิ้นจู่เป็นหมอเทวดา นางไม่มีวันตกหลุมพรางของเจ้าหรอก!”
อาซิ่วมีโทสะอยู่หลายส่วน เหตุเพราะนางเป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเรือน
หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาช่วยเอาไว้ได้ทัน บางทีอาจเกิดเรื่องขึ้นแล้วก็ได้
ดังนั้นจึงอดที่จะส่งสายตาอาฆาตไปให้เขาไม่ได้
พุ่งเข้าไปต่อยลูกจ้างคนนั้นเต็มแรงจนเขาเกือบจะสลบไป
หลินเมิ้งหยาปรุงยาสองสามอย่างแล้วใส่ห่อเอาไว้
“พวกเจ้าจงพกมันเอาไว้ ไม่ต้องกังวล หากมีของสิ่งนี้อยู่ พวกเจ้าจะไม่เป็นอะไร ส่วนเจ้าอย่าเพิ่งได้ใจไปเลย ข้ารู้ดีว่าที่ลานด้านหลังมีสิ่งใดซ่อนอยู่”
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น
อันที่จริงฤทธิ์ของยาสมุนไพรมิได้รุนแรงมาก แต่คาดว่าลานด้านหลังแห่งนั้นจะต้องเป็นคลังเก็บของขนาดใหญ่อย่างแน่นอน
ดังนั้นฤทธิ์ของยาจึงรุนแรงถึงเพียงนี้
เมื่อลูกจ้างเห็นดังนั้น เขาไม่ส่งเสียงคัดค้านหรือแสดงท่าทีภาคภูมิใจอีกต่อไป
พวกเขาพกห่อยาเข้าไปในลานด้านหลังอีกหนหนึ่ง
ลานด้านหลังไม่มีคนอื่น บางทีอาจเพราะเสียงตะโกนของลูกจ้างคนนั้นจึงทำให้คนอื่นๆ หนีไปแล้ว
แต่เพราะพวกเขารีบร้อนหนีไป ดังนั้นของจึงถูกจัดเก็บไม่เร
