ุนตัวกลับ ก่อนจะส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับอาซิ่ว
อาซิ่วค่อยๆ ขยับเท้าออกไปกระซิบข้างหูทหารองครักษ์สองสามคำ จากนั้นจึงกลับมายืนข้างกายหลินเมิ้งหยา
ขณะเดียวกันลูกจ้างคนนั้นถือโสมเก่าแก่ชั้นเลิศเข้ามาเพื่อต้องการจะเสนอขายให้กับหลินเมิ้งหยา
“คุณหนู เชิญดูเถิดขอรับ นี่เป็นโสมชั้นเลิศที่เปรียบดั่งสมบัติล้ำค่าของร้านเรา ปกติแล้วมิได้ขายให้กับคนทั่วไป แต่เพราะข้าน้อยเห็นความสง่างามของคุณหนู ฉะนั้นหากมิใช่ของดีที สุดแล้ว ข้าน้อยก็มิกล้านำมาเสนอขายให้แก่คุณหนูขอรับ”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้นสูงขณะจ้องมองด้วยความดีใจ
คุณภาพไม่เลว แต่น่าเสียดายที่เก็บรักษาได้ไม่ดี ดังนั้นฤทธิ์ของยาจึงเสื่อมลง
หากซื้อของสิ่งนี้กลับไป เกรงว่าหัวไชเท้าที่บ้านจะบำรุงร่างกายได้ดีกว่าเสียอีก
“อืม ไม่เลวเลย แต่คนที่บ้านข้ามีรสนิยมสูง เกรงว่าคงมิสนใจของสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าเจ้ายังมีของดีอย่างอื่นอีกหรือไม่? วางใจเถิด ข้าจะจ่ายให้เจ้าอย่างงาม”
ลูกจ้างคนนั้นฉีกยิ้มกว้างราวกับได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเอง เขาดีใจจนแทบกระโดด
“คุณหนูสายตาแหลมคมยิ่งนัก ร้านของเรามีเห็ดหลินจือร้อยปีที่ร้านอื่นมิอาจเทียบได้ ไม่ทราบว่าท่านสนใจหรือไม่?
