าออกไปหาของเข้าร้าน! หากท่านไม่เชื่อ เช่นนั้นสามารถถามร้านข้างๆ นี้ได้ ในช่วงเวลานี้ของทุกเดือนเขาจะต้องออกไปหาของมาขายที่ร้าน”
ลูกจ้างร้องตะโกน เหตุเพราะกลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่พอใจและสั่งโบยเขา
“เอ๋? งั้นหรือ? เช่นนั้นร้านนี้ก็มีเพียงเจ้าคนเดียวแล้ว?”
หลินเมิ้งหยาไม่เอ่ยว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ นางเพียงปรายสายตาเย็นชาไปทางเขา
“ขอรับ…มีเพียงข้าน้อยคนเดียว คุณหนูได้โปรดปล่อยข้าน้อยไปเถิด ข้าน้อยไม่รู้เรื่องจริงๆ”
ลูกจ้างคนนั้นส่งเสียงวิงวอน สีหน้าท่าทางน่าสงสาร
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะพาตัวเจ้าไปด้วย ถึงเจ้าไม่พูดความจริง แต่จะมีคนทำให้เจ้าปริปากพูดความจริงออกมาเป็นแน่ เกรงว่าเจ้าคงมิอาจทานทนทัณฑ์ทรมานในคุกได้อย่างแน่นอน”
ลูกจ้างอึ้งงันอยู่กับที่ จากนั้นจึงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม
“ก็ได้ ก็ได้ ถือเสียว่าข้าโชคร้ายเอง พวกเจ้าเอาตัวข้าไปเถิด”
ยอมรับผิดง่ายขนาดนี้เชียวหรือ? มุมปากหลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเย็น
“พวกเจ้าเอาตัวเขาไปขังไว้ที่คุกใต้ดินหอป๋ายเฉา ดูแลเขาให้ดีหน่อยแล้วกัน”
เพียงได้ยินคำว่าคุกใต้ดินแห่งหอป๋ายเฉา ดวงตาของลูกจ้างผู้นี้พลันเปล่งประกาย
แม้เขาจะพยายามปกปิด ทว่าการกระทำของเขาตกอยู่ในสา
