เจ้าหนึ่งคำ เจ้าจงตอบหนึ่งคำ ผิวหนังของเจ้าจะได้ไม่ต้องฉีกขาด ด”
หลินเมิ้งหยาไม่มีทางเชื่อว่าลูกจ้างคนนี้ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
แม้รูปร่างของมันจะมิต่างจากเห็ดหลินจือ แต่ความจริงแล้วมันคือเห็ดราต่างหาก
ส่วนกลิ่นที่เหมือนกันย่อมเกิดจากการผ่านกรรมวิธีมากมาย ประสาทการมองเห็นและได้กลิ่นของมนุษย์ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกหลอกได้ง่ายที่สุด
ฉะนั้นจึงไม่มีใครจับได้
“คุณลูกค้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเป็นเพียงลูกจ้างของร้านนี้เท่านั้น ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเถ้าแก่ร้านก็เป็นผู้มอบของสิ่งนี้ให้ข้าน้อยนำมาขาย ท่านอย่าเอาเรื่องกับสามัญชนเช่นข ข้าน้อยเลย ปล่อยข้าน้อยไปเถิด ข้าน้อยเป็นผู้บริสุทธิ์นะขอรับ”
เมื่อข่มขู่ไม่ได้ผล เขาจึงใช้วิธีร้องไห้สะอึกสะอื้นแทน
แต่เพราะเขาถูกชายร่างกำยำทั้งสองจับกุมตัวเอาไว้ ดังนั้นจึงมิอาจเล่นตุกติกได้
เห็นจะทำได้มากสุดคงเป็นเพียงการกะพริบตาปริบๆ ใส่หลินเมิ้งหยาเพื่อหวังว่านางจะใจอ่อน
“ผู้บริสุทธิ์? หากเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์จริง เช่นนั้นคงมิขายเห็ดราเช่นนี้ให้แก่ข้าหรอก ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถิด เถ้าแก่ร้านของเจ้าอยู่ที่ใด?”
ดวงตาลูกจ้างคนนั้นกลิ้งกลอก ก่อนจะเอ่ย
“ออกไปแล้วขอรับ เถ้าแก่ร้านของพวกเร
