่างกำยำสองคนปรี่เข้าไปจับตัวลูกจ้างคนนั้น
อีกฝ่ายเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว คาดว่าเขามิเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
แต่เขาน่ะหรือจะเป็นคู่ต่อสู้ของทหารองครักษ์ร่างกำยำเหล่านั้น หลังจากดิ้นรนอยู่สองสามหน ในที่สุดเขาก็จนมุม
“พี่สาวจวิ้นจู่ ข้าคิดว่ามันคือเห็นหลินจือจริงๆ กลิ่นเองก็ไม่แตกต่าง เช่นนั้นมันจะเป็นของปลอมได้อย่างไร?”
อาซิ่วมองหลินเมิ้งหยาด้วยแววตาฉงน ริมฝีปากบางกระซิบถามเสียงเบา
มองดูลูกจ้างที่พยายามดิ้นรนแต่ไร้ซึ่งทางหนี แววตาของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความเมตตา
เดินเข้าไปที่ตู้เก็บยาก่อนจะเปิดชั้นล่างออก
ผลปรากฏว่าในนั้นมีหีบราวเจ็ดแปดหีบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เห็ดหลินจือร้อยปีกระนั้นหรือ ขยะเช่นนี้กลับกลายเป็นของดีประจำร้านข้างทางได้อย่างไร
“คุณหนู ไม่ทราบว่าข้าทำสิ่งใดให้ท่านขุ่นเคืองหรือขอรับ? แม้ร้านของเราจะเล็ก แต่ก็เป็นร้านเก่าแก่ในเมืองหลวงเก่า ท่านทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง!”
ลูกจ้างคนนั้นไม่มีทางหนีรอดไปได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปะทะฝีปากกับหลินเมิ้งหยา
“ถูกหรือไม่ถูกต้องเจ้ามิใช่ผู้ตัดสิน ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้าขายยาปลอม ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อขจัดเภทภัยต่อราษฎร ข้าถาม
