ท่านนี้กลับมองมันราวกับว่าเคยเห็นจน นชินตาแล้ว
“แน่นอนขอรับ เห็ดหลินจือร้อยปีชิ้นนี้เปรียบดั่งสมบัติล้ำค่าของร้านเรา ไม่รู้ว่าคุณหนูเคยเห็นเห็ดหลินจือที่ใหญ่กว่าเห็ดหลินจือของร้านเราหรือไม่?”
อาซิ่วส่ายหน้า แม้เห็ดหลินจืออันนี้จะมีขนาดใหญ่โตกว่าเห็ดหลินจือทั่วไป ทว่าสีของมันกลับมิได้แตกต่างจากเห็ดหลินจืออื่นนัก
“ใช่ไหมขอรับ เถ้าแก่ของเราเป็นถึงหมอยาที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงเก่า เห็ดหลินจือในมือของข้าน้อยมิอาจพบได้จากที่อื่นใดอีกแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ลูกจ้างคนนั้นก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ
แน่นอนว่าหากมันเป็นเห็ดหลินจือร้อยปีจริงย่อมพบเห็นได้ยากยิ่ง
น่าเสียดายที่เขาได้มาเจอกับหลินเมิ้งหยา
“เข้ามา จับตัวเขาไป เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากขายของสิ่งนี้ไปมันจะส่งผลถึงชีวิตผู้อื่น? ทั้งที่เป็นของมีพิษ แต่เจ้ากลับบอกว่ามันคือเห็ดหลินจือ ร้ายกาจยิ่งนัก”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ แววตาเย็นชาอยู่หลายส่วน
นางย่อมมองออกว่าของสิ่งนี้มิใช่เห็ดหลินจือ
เขาอาจหลอกลวงทุกคนบนโลกใบนี้ได้ ยกเว้นนางเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พวกเจ้า! พวกเจ้าจะทำอะไร! ข้าจะบอกเจ้าให้ ร้านยาของพวกเรามีชื่อเสียงอย่างยิ่งในเมืองหลวง!”
องครักษ์ร
