ี่ยวเล่นยามวิกาล
“พี่สาวจวิ้นจู่กำลังหาอะไรหรือ? ให้ข้าช่วยท่านหรือไม่?”
อาซิ่วมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตางงงวย นับตั้งแต่เดินทางออกจากหอป๋ายเฉา หลินเมิ้งหยาก็พยายามสูดดมกลิ่นในอากาศ
แม้ท่าทางจะมิได้น่าเกลียด แต่อาซิ่วกลับรู้สึกว่าพี่สาวจวิ้นจู่กำลังตามสืบเบาะแสอะไรบางอย่าง
“ข้ากำลังหาสถานที่ที่เจ้าพบซู่เหมยในคราวก่อน ข้าอยากรู้ว่าตกลงนางหายไปไหน จริงสิ เจ้าเห็นนางที่ใด?”
คนที่ลานด้านหลังหอป๋ายเฉาหนีไปแล้ว พวกผู้อาวุโสเป็นเพียงหมากที่ถูกทิ้ง ต่อให้นางเค้นถามก็คงมิได้ความอะไร
คาดว่าหลิวซวนคงส่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายต้องการการกุมอำนาจของเมืองหลินเทียน ฉะนั้นนางจึงยังไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพวกผู้อาวุโสในตอนนี้
ผิดกับซู่เหมย นางจะต้องยังไม่จากไปไหน มิเช่นนั้นคนของหลงเทียนอวี้ต้องกลับมารายงานแล้ว
หากยังอยู่ในเมืองหลวงเก่า มิสู้นางล่าตัวซู่เหมยออกมาเองไม่ดีกว่าหรือ มิเช่นนั้นจิตใจของนางคงไม่อาจสงบได้
“อ๋อ ข้าจำได้เจ้าค่ะ ข้าพบนางที่นอกเฉียนจวง [1] แห่งหนึ่ง ไปกันเถิด ข้านำทางเองเจ้าค่ะ”
อาซิ่วจับมือหลินเมิ้งหยาก่อนจะพาเดินไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าขณะที่พวกเขากำลังจะเดินผ่านร้าน
