สีหน้าเฉียนอวี้หมิงเย็นชา ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา เหล่าลูกศิษย์ไร้สมองต่างกรูกันเข้ามา
“เฉียนอวี้หมิง! เจ้าจะก่อกบฏอย่างนั้นหรือ!”
ฉางเทียนหัวเป็นคนแรกและเพียงคนเดียวที่ออกมาห้าม
คาดว่าแม้แต่เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าเฉียนอวี้หมิงจะทำเช่นนี้
“เหล่าฉาง เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด เข้ามา จงพาเหล่าฉางกลับไป”
มองสีหน้าเปี่ยมโทสะของฉางเทียนหัว ร่องรอยของความสะใจถูกวาดในแววตาของหนานรุ่ย
เมื่อครู่เขาไม่คิดห้ามการกระทำของเฉียนอวี้หมิง ทว่าตอนนี้กลับร้องห้ามฉางเทียนหัว
ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่แน่นอนว่าฉางเทียนหัวไม่ยินยอมจากไป
ทว่าเพียงหนานรุ่ยโบกมือ ลูกศิษย์ของเขาและตวนมู่หยางก็พุ่งเข้ามาจับกุมตัวฉางเทียนหัว
“พวกเจ้าทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุด!”
สีหน้าฉางเทียนหัวเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ยังเอาตัวไม่รอด
ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางทำอะไรฉางเทียนหัว
เพียงแค่ไม่มีทางปล่อยให้เขามีโอกาสออกไปรายงานเรื่องนี้กับเฉินเปี่ยวเกอเท่านั้น
หรือวันนี้จะต้องเกิดการนองเลือดขึ้นแล้วจริงๆ?
“วางใจเถิด เจ้าไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย”
หลงเทียนอวี้ปลอบโยนหลินเมิ้งหยา หากมีเขาอยู่
