คนเหล่านี้ไม่มีทางแตะต้องตัวชายาของเขาได้
“ระงับโทสะก่อนเถิดเพคะ มิเช่นนั้นร่างกายของพระองค์……..”
หลินเมิ้งหยากระซิบเสียงเบา ความกังวลเกิดขึ้นในใจอยู่หลายส่วน
แต่ไหนแต่ไรมาบุรุษผู้นี้มิเคยกังวลเรื่องความปลอดภัยของตนเองเป็นอันดับแรก โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อเขาต้องถูกข่มขู่และปกป้องนาง แค่นี้ก็ทำให้เขาเหนื่อยมากแล้ว
วงล้อมค่อยๆ ถูกบีบให้เล็กลง ทางฝั่งของฉางเทียนหัวกำลังโรมรันตะลุมบอนกันแล้ว
หลินเมิ้งหยาจับชายเสื้อของหลงเทียนอวี้ จากนั้นจึงส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้อาซิ่ว
ในเมื่ออีกฝ่ายพลิกลิ้นแล้ว เช่นนั้นอย่ามาโทษนางก็แล้วกัน!
ร่องรอยของความอำมหิตถูกวาดขึ้นในดวงตา หันไปสบตากับอาซิ่วที่กำลังมองตนเองอย่างคาดหวัง
“ลงมือ!”
หลินเมิ้งหยาตะโกนกร้าว อีกฝ่ายเห็นดังนั้นจึงกระโดดเข้ามาทางด้านหน้า
ราวกับจุดพลุให้สัญญาณ ทั้งสองฝ่ายเตรียมปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
แต่ใครจะรู้ว่าเสียง “ฉึก” จะดังขึ้น จากนั้นดาบสีเงินเล่มยาวถูกโยนปักลงพื้นต่อหน้าคนเหล่านั้น
ดาบสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าความคมของดาบทำให้ทุกคนต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้
ปลายดาบมิได้แทงลงบนพื้นดิน แต่กลับแทงอยู่บนพื้นหินแข็งแกร่ง
“ใครบั
