้ว ดังนั้นพวกเขาจึงโยนความผิดให้กับเฉียนอวี้หมิง แต่ถึงกระนั้นพวกหนานรุ่ยและสองพี่น้องสกุลตวนมู่ก็หาได้บริสุทธิ์ดั่งปากว่าไม่
“พวกเจ้าก็แค่คิดจะยืมมีดฆ่าคนเท่านั้น ผู้อาวุโสตวนมู่ เดิมทีข้าเคารพพวกท่านและไม่เคยเห็นพวกท่านเป็นศัตรู แต่วันนี้พวกท่านทำผิดมหันต์ แม้พวกท่านจะเบ่งอำนาจในหอป๋ายเฉาจน นเคยชินแล้ว แต่อย่าลืมว่าที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองหลินเทียน ไม่มีใครมีอำนาจเกินฮ่องเต้!”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงราบเรียบมิดังจนเกินไป แต่ถึงกระนั้นทุกคนก็ได้ยินอย่างชัดเจน
ร่างของหนานรุ่ยและพวกสองพี่น้องสกุลตวนมู่สั่นเทิ้ม
“เฮ้อ พวกข้าแก่มากแล้วจริงๆ จวิ้นจู่รับสั่งถูกแล้ว พวกเราลุ่มหลงมัวเมาจนเกินไป”
คิดไม่ถึงเลยว่าตวนมู่หยินจะเป็นผู้ยอมรับผิดคนแรก
หลินเมิ้งหยาปรายตามองเขา เดิมทีนางได้ยินมาว่าตวนมู่หยินโหดเหี้ยมกว่าพี่น้องของเขามาก
เหตุใดคราวนี้จึง….
“แต่จวิ้นจู่คิดหรือว่าเมืองหลินเทียนแห่งนี้เป็นของพวกเขาสกุลจั่ว? วะฮ่าฮ่า เด็กน้อยผู้นี้ไร้เดียงสายิ่งนัก”
ผลปรากฏว่าตวนมู่หยินหันมาจ้องหน้าหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“แม้จะใช่ แต่พวกเจ้าจับพวกข้าขังเอาไว้แล้วอย่างไรเล่า? มีคนมากมายในเมืองหลินเทียน
