ช้ฐานะองค์ชายแห่งต้า จิ้นเจรจาเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวกับฮ่องเต้ของพวกเจ้า!”
พวกเขารู้อยู่แล้วว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนที่อาจยุ่มย่ามด้วยได้ แต่ดูเหมือนกว่าจะรู้เช่นเห็นชาติก็สายไปเสียแล้ว
เรื่องอื่นยังมิต้องพูดถึง ทว่าตอนนี้ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือเด็กสาวผู้มีทั้งสัตว์พิษสมุนไพรพิษแห่งเมืองหลินเทียนล้วนจ้องพวกเขาอย่างไม่วางตา
ทั้งที่จำนวนคนของพวกเขามีมากกว่า แต่รังสีอำมหิตของพวกเขากลับกดดันพวกตนเองจนหมดสิ้น
ดูเหมือนคนที่เสียเปรียบจะเป็นพวกเขาเสียแล้ว
“จวิ้น...จวิ้นจู่ ที่นี่คือหอป๋ายเฉา ฉะนั้นย่อมแตกต่างจากที่อื่น จวิ้นจู่อย่าสร้างความลำบากใจให้พวกเราเลย”
ความคิดของตวนมู่หยางเปลี่ยนไปในทันใด
พวกเขาเบ่งอำนาจอยู่ในหอป๋ายเฉามานานหลายปีแล้ว ฉะนั้นเมื่อเจอตออย่างหลินเมิ้งหยา พวกเขาจึงทำอะไรไม่ถูก
“สร้างความลำบากใจ? หอป๋ายเฉาคือส่วนหนึ่งของเมืองหลินเทียน หรือพวกเจ้าคิดว่าหอป๋ายเฉาแห่งนี้สามารถลบหลู่เชื้อพระวงศ์ได้? ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ดูเหมือนพวกท่านจะบังอาจเกินไป แล้ว!”
ไม่ว่าหลินเมิ้งหยา อาซิ่ว หลงเทียนอวี้ หรือคนที่ไม่เคยส่งเสียงอย่างจั่วชิวอวี้และอวี้อันที่ยืนเฝ้าระวังตลอดเวลาล้วนแสดงสีหน้าโกรธเ
