ข้อสันนิษฐานเรื่องบลัดดีแมรีทำให้หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในอาการเงียบขรึม
หากมิใช่เพราะอาซิ่วเล่าว่าใบหน้าของซู่เหมยขาวซีด ทว่าร่างกายมีกลิ่นเลือดสดอยู่แล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางคงไม่กล้าสันนิษฐานเช่นนี้
เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่อาซิ่วเคยเกือบถูกจับตัวไปแล้ว คาดว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน
ราวกับหลินเมิ้งหยามองเห็นโซ่ตรวนสีดำถมึงทึง
ไม่ว่าพวกพ่อค้ามนุษย์ พวกคนที่ไล่ฆ่าพวกนางหรือแม้กระทั่งคนที่จับหลงเทียนอวี้ไปแล้วใช้ยาเซินเซียนซ่านกับเขา หลินเมิ้งหยามั่นใจว่าคนเหล่านี้ล้วนอยู่ในขบวนการเดียวกัน
ซู่เหมยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น แต่กลับนำเลือดมาให้นางอาบเพื่อรักษาความเยาว์วัย
เช่นนั้นพวกเด็กสาวที่ได้รับการฝึกสอนเหล่านั้นเล่า?
หลินเมิ้งหยานึกภาพเด็กสาวที่ถูกฝึกด้วยวิธีการแปลกประหลาดเหล่านั้นไม่ออก
เกรงว่าพวกนางจะต้องกลายเป็นเครื่องมือสังหารเฉกเช่นเดียวกับชิงหูในเวลานั้นอย่างแน่นอน
“น่าเสียดาย ตอนนี้พวกเราถูกขังอยู่ที่นี่จึงมิอาจออกไปไหนได้ หากออกไปได้แล้วล่ะก็ คนพวกนั้นคงไม่กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้”
จั่วชิวอวี้ถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดนี้จะเรียกสติของหลินเมิ้งหยาแล
