หากใช้ในทางที่ดี มันสามารถยับยั้งอาการเจ็บปวดได้ แต่บางคนกลับนำมาใช้ในทางที่ผิด ดังนั้นต้นฝิ่นที่นำมาทำร้ายคนจึงกลายเป็นยาพิษ อันที่จริ งสิ่งที่น่ากลัวหาใช่ต้นฝิ่น แต่เป็นจิตใจคนต่างหาก”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงอ่อนโยน ขณะเดียวกันอาซิ่วรู้สึกราวกับได้พบคนรู้ใจ
พยักหน้าแข็งขัน จากนั้นจึงจับมือหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งเปิดเผยความลับ
“พี่สาวพูดถูกแล้ว ที่บ้านเกิดของข้า ต้นฝิ่นคือยาชนิดหนึ่ง แต่หลังจากข้าติดตามท่านลุงออกเดินทางท่องเที่ยว มีคนจำนวนไม่น้อยด่าว่าข้าและท่านลุงเพราะต้นฝิ่น ตอนนั้นข้าโกรธ ธมาก รู้สึกเพียงว่าพวกข้าเป็นคนต่างบ้านต่างเมือง เหตุใดจึงต้องพูดจาว่าร้ายพวกข้าถึงเพียงนี้ ต่อมาข้าจึงได้รู้ว่าพวกเขาหลายคนล้วนต้องสูญเสียคนในครอบครัวก็เพราะต้นฝิ่น แม้ ทุกบ้านเมืองจะปลูกต้นฝิ่นได้ ทว่ามีเพียงเมืองเลี่ยหยุนเท่านั้นที่สามารถค้าขายได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ดังนั้นคนเหล่านั้นจึงรังเกียจพวกข้าคนเมืองเลี่ยหยุนเป็นอย่างยิ่ง แต่ พี่สาวจวิ้นจู่ พวกข้าทำผิดจริงๆ น่ะหรือ?”
น้ำเสียงของอาซิ่วแฝงไว้ซึ่งความน้อยใจระคนเศร้าโศก
หลินเมิ้งหยาอึ้งงัน ไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไร
แต่ทุกอย่างเป็นไปตามที่อาซิ่วพูด
