ไม่ว่าต้นฝิ่นหรือยาชนิดใดก็ตาม พวกมันมิได้เกิดมาเพื่อทำร้ายมนุษย์
ทว่าหลังจากมนุษย์ล่วงรู้สรรพคุณของพวกมัน มนุษย์จึงนำมาใช้ในทางที่ถูกและผิด
ลูบเส้นผมของอาซิ่ว หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงอธิบายสิ่งที่ตนเองรู้เพื่อบรรเทาความหม่นหมองในใจของนาง
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้มิใช่ยาพิษ แต่เป็นหัวใจมนุษย์ ทุกคนล้วนมีความคิดเป็นของตัวเอง พวกเรามิอาจเปลี่ยนแปลงความคิดใครได้ สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ก็คือการพยายามทำเรื องที่ตนเองไม่ต้องรู้สึกละอาย”
อาซิ่วมองหลินเมิ้งหยาราวกับเข้าใจและไม่เข้าใจในคราวเดียวกัน สุดท้ายจึงพยักหน้าลงเบาๆ
แม้นางจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของพี่สาวจวิ้นจู่นัก แต่พี่สาวจวิ้นจู่มิเคยเอ่ยสิ่งใดผิดพลาด
ดังนั้นนางจึงรู้สึกดีใจขึ้นมาบ้างแล้ว
จับมือหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งเล่าเรื่องที่ได้ประสบพบเจอเมื่อหลายวันก่อน
“จริงสิ พี่สาวจวิ้นจู่ เมื่อหลายวันก่อนข้าเจอแม่นางซู่เหมยบนถนน แต่ข้าเห็นสีหน้านางไม่สู้ดีนัก ราวกับได้รับบาดเจ็บอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าของนางขาวซีดเป็นอย่างยิ่ง”
คำพูดของอาซิ่วเรียกความสนใจของหลินเมิ้งหยาได้เป็นอย่างดี
ได้รับบาดเจ็บ? ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นนี่นา
ซู่เหมย มิใช่ว่านางไ
