์เลี้ยงของเจ้าตื่นตัว?”
บนร่างกายของอาซิ่วพกสัตว์พิษไม่ต่ำกว่าสามสิบตัวและยาพิษอีกนับจำนวนไม่ถ้วน
แน่นอนว่านางย่อมมีวิธีทำให้ตนเองไม่ถูกสัตว์เหล่านั้นทำร้าย
อาซิ่วมีสัตว์พิษที่กินเลือดเป็นอาหาร ดังนั้นหากนางบอกว่าสัตว์ของนางตื่นตัวเพราะได้กลิ่นเลือด เช่นนั้นย่อมเป็นไปตามนั้นไม่ผิดแน่
“เจ้าค่ะ ข้ามั่นใจ ต่อมาข้าต้องป้อนเลือดให้พวกมัน พวกมันจึงสงบลงได้”
หลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกคลางแคลงใจในคำพูดของอาซิ่วเลยแม้แต่น้อย
นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลินเมิ้งหยาจะนึกถึงเบาะแสสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้
“เรื่องนี้คงต้องขอความเห็นจากคนอื่นด้วย ข้ารู้สึกว่าซู่เหมยมิใช่คนธรรมดาอย่างที่พวกเราคิด”
โชคดีหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ล้วนอยู่ในห้องรับแขก
อาซิ่วบอกเล่าสิ่งที่ตนเห็นให้พวกเขาทั้งสองฟัง ดังนั้นทั้งสี่จึงตกอยู่ในความเงียบ
“ข้าคิดว่าซู่เหมยอาจไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เลือดบนร่างของนางคือเลือดของผู้อื่น”
หลินเมิ้งหยานวดขมับ ดูเหมือนข้อสันนิษฐานนี้จะเข้ากับเหตุการณ์ในเวลานี้ที่สุดแล้ว
หลงเทียนอวี้มองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะพยักหน้าลงเบาๆ
“เป็นไปได้ แต่หากอ้างอิงจากคำพูดของอาซิ่ว เลือดเหล่านั้นต้องเป็นเลือดสดใหม่จึงจ
