“ตึง” เสียงดังขึ้น รูปปั้นศิลาเทพเจ้าแห่งโอสถถูกหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ออกแรงดันจนล้มลง
ทว่าหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้และหลงเทียนอวี้ล้วนอึ้งงันอยู่กับที่
เหตุใดรูปปั้นจึงเบาถึงเพียงนี้?
ยิ่งไปกว่านั้นแม้จะร่วงลงมาแต่ก็ไม่แตก
ทั้งสามชะงักงัน ดวงตาจ้องมองรูปปั้นที่ล้มลงกองกับพื้นนิ่งเหมือนคนโง่
“เอ่อ…”
มุมปากของหลินเมิ้งหยายกขึ้น ตอนแรกคิดว่ารูปปั้นหินจะต้องหนักเป็นอย่างยิ่ง
แต่เมื่อลองมองดูให้ดี หลินเมิ้งหยาพบว่าภายในรูปปั้นกลวงโบ๋ พื้นผิวภายนอกเคลือบไว้ด้วยโลหะ วัสดุของรูปปั้นสร้างขึ้นจากไม้
ดึงสติกลับมา ก่อนจะพบว่าที่ฐานของรูปปั้นมีอุโมงค์ที่กว้างเพียงพอให้คนหนึ่งคนผ่านลงไป
“รีบมาดูนี่เร็ว พวกเราเจอทางออกที่สามแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยความดีใจ ตอนนี้ควันไฟกำลังลามเข้ามาในจมูกและปากของพวกเขา
การค้นพบครั้งใหม่นี้นำพาความหวังมาให้พวกเขาทั้งสี่
หลงเทียนอวี้ดันร่างหลินเมิ้งหยาออก ก่อนจะโยนตะบันไฟของอวี้อันลงไป
แสงไฟสว่างวาบ ความกว้างมากเพียงพอให้คนผ่าน แม้ผนังจะไม่เรียบ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา
เปลวไฟของตะบันไฟยิ่งโหมกระพือ คาดว่าด้านล่างจะต้องมีอากาศถ่ายเทอย่างแน่นอน
เส้นทางนี้จะต้องเชื่อมต
