่อกับภายนอก หลังจากสบตากับหลินเมิ้งหยาแล้ว หลงเทียนอวี้จึงกระโดดลงไปก่อน
“ระวังด้วย!”
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยความเป็นห่วง อีกฝ่ายหยิบตะบันไฟขึ้นมา ก่อนจะเดินลึกเข้าไปภายใน
จากนั้นหลงเทียนอวี้จึงเดินกลับมา พร้อมทั้งผงกศีรษะให้หลินเมิ้งหยา
“ที่นี่กว้างมาก อากาศถ่ายเท พวกเจ้าลงมาเถิด”
เมื่อได้รับการยืนยันจากหลงเทียนอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกโล่งใจ
ความหวังจึงเกิดขึ้นท่ามกลางควันไฟที่กำลังคละคลุ้งรอบกาย
“ลงมาเถิด ข้าจะรับเจ้าเอง”
หลงเทียนอวี้ยื่นมือออกมาเพื่อรอรับร่างของหลินเมิ้งหยา อีกฝ่ายออกแรงกระโดดเล็กน้อย ก่อนจะโจนลงมาด้านล่าง
ราวกับว่าจั่วชิวอวี้คิดอะไรขึ้นมาได้ เขาและอวี้อันช่วยกันขยับศาลา
“พวกเจ้าเร็วหน่อย ที่นี่อันตรายมาก”
หลินเมิ้งหยารีบร้องเรียกพวกเขา แต่ใครจะคิดเล่าว่าอวี้อันและจั่วชิวอวี้จะออกแรงดึงรูปปั้นขึ้น
“พวกเจ้าหลบไป อวี้อัน เจ้าลงไปก่อน ข้าจะใช้รูปปั้นปิดทาง”
ในที่สุดสติของจั่วชิวอวี้ก็กลับมา หลินเมิ้งหยาเข้าใจความคิดของเขาในทันที
ประตูบานเล็กนั้นมิอาจต้านทานเปลวเพลิงได้ หากนางเดาไม่ผิด ตอนนั้นผู้อาวุโสและอาจารย์หยวนคงถูกขังจนตายอยู่ที่นี่ก็เพราะเหตุนี้
หลังจากเสียงกุกกั
