กดังขึ้น อวี้อันและจั่วชิวอวี้ก็ลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย
ในที่สุดกลิ่นควันไฟก็เบาบางลง
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ โชคดีที่นางมิได้อับโชคจนเกินไปนัก
เดินผ่านโค้งของอุโมงค์ไป หลงเทียนอวี้กุมมือนางแน่น
ที่จริงความมืดมิใช่สิ่งที่นางกังวลอีกต่อไป
ไม่รู้ว่าเดินนานเพียงใด ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นแสงเล็ดรอดเข้ามา
หลินเมิ้งหยาบอกให้พวกเขาเดินออกไปช้าๆ มิเช่นนั้นแสงอาจส่องตาจนบอดได้
ตอนที่อยู่ภายในอาจไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อปีนออกมาถึงปากอุโมงค์ หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าพวกนางออกมาสู่พื้นดินแล้ว
แสงแดดรุ่งอรุณส่องประกาย หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าแสงแดดของเช้าวันนี้งดงามยิ่งนัก
“ดีจริงๆ ในที่สุดพวกเราก็หนีออกมาได้แล้ว”
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะติดอยู่ที่นั่นทั้งคืน
กวาดตามอง ดูเหมือนพวกเขาจะออกมาจากปากถ้ำจำลอง
“อวี้อัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราอยู่ที่ใด?”
ทั้งสามหันหน้าไปมองอวี้อัน เขาผงะเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าลง
“ดูเหมือนจะเป็นด้านหลังที่พักของพวกเราพ่ะย่ะค่ะ พวกท่านตามข้าน้อยมาเถิด ที่นี่น่าจะไม่มีคนผ่านมาเห็น”
แม้จะไม่ได้รับอันตรายใดๆ แต่หลังจากได้ผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายกับพวกเขามา อวี้อันยิ่งรู้สึกผูกพันกับพวกเขา
ท่ามกลา
