งแสงแดดยามเช้า ทั้งสี่แอบกลับไปยังเรือนเล็กของตนเอง
รอจนกระทั่งคนสุดท้ายกระโดดข้ามกำแพงมาสำเร็จ ทั้งสี่จึงสบตากันก่อนจะแยกย้ายกลับห้องไป
ลูกศิษย์ซึ่งทำหน้าที่เฝ้าพวกเขายังไม่กลับมา ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเดินเล่นในอุโมงค์ใต้ดิน
หลังจากยุ่งวุ่นวายตลอดคืน ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ได้เห็นเตียงแล้ว นางเมินเฉยต่อเศษฝุ่นบนร่างกาย ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วปีนขึ้นเตียง
นางเดินอยู่ใต้ดินตลอดทั้งคืน เพราะเหตุนี้ขาทั้งสองข้างจึงรู้สึกอ่อนล้า
ขณะที่กำลังจะหลับตาลง หางตาพลันเหลือบไปเห็นหลงเทียนอวี้ที่กำลังจะล้มตัวลงนอนบนตั่งเล็กด้านนอก
หลินเมิ้งหยาชะงัก ก่อนจะร้องเรียกเขา
“พระองค์มานอนด้วยกันเถิดเพคะ ตอนนี้ทุกคนล้วนเหนื่อยกันหมดมิใช่หรือ?”
พูดจบนางก็รีบหลับตาลง ดังนั้นจึงไม่เห็นรอยยิ้มในดวงตาของหลงเทียนอวี้
เขารู้ว่าหลินเมิ้งหยาไม่อาจทนเห็นเขาทรมานได้
ถอดชุดตัวนอกออก ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงของนาง ยิ่งไปกว่านั้นยังดึงร่างของนางเข้าหาอ้อมกอดของตน
ค่ำคืนที่ผ่านมาก็มิได้เลวร้ายนัก
เหล่าลูกศิษย์ที่ถูกหลอกให้ขโมยหีบน้ำแข็งไปทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม
เหตุเพราะกลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะซักถ
