ก็คลายออก
เขารู้ว่าหลินเมิ้งหยากำลังแก้ตัวแทนฉางเทียนหัว
อันที่จริงเขาก็ไม่ควรโกรธเคืองผู้อาวุโสฉาง
“ใช่แล้ว ผู้อาวุโสฉางอุตส่าห์ปรุงยาออกมาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของพระชายา ข้าสกุลหลงขอบคุณท่านมาก”
เมื่อได้ยินถ้อยคำอ่อนโยนของหลงเทียนอวี้ หัวใจที่เคยหนักอึ้งของฉางเทียนหัวพลันเบาลง
รีบยิ้มตอบ ก่อนจะโบกมือ
“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ จวิ้นจู่เชื่อใจข้า ก็เลยลองกินยาที่ข้าคิดค้นขึ้นเท่านั้น แต่เพราะอาการตอบสนองของจวิ้นจู่ค่อนข้างรุนแรง เช่นนั้นข้าจึงปรุงยาตัวใหม่มาให้ ยาชนิดใหม่มีฤทธิ์ อ่อนกว่าเดิมหลายส่วน หากท่านใช้ก็คงไม่เกิดอาการผิดปกติ”
บรรยากาศอบอุ่นกว่าเดิมมาก
แม้ฉางเทียนหัวจะเป็นคนแปลก แต่เขาก็รู้สึกดีกับหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้มาก
แม้เขาจะดูเหมือนคนหัวดื้อ แต่กลับเข้าใจจิตใจของคน
ตอนนี้เห็นจะมีเพียงเขาแล้วที่พวกหลินเมิ้งหยาพอจะเชื่อใจได้
“จวิ้นจู่ แม้เรื่องของตู้จ่งจะสร้างปัญหาให้กับพวกท่าน แต่นี่ก็หาใช่สิ่งเลวร้ายไม่”
ภายในห้องรับแขก พวกเขานั่งลงจิบชา ฉางเทียนหัวจึงส่งเสียงกระซิบ
“โอ้? เพราะเหตุใดหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
การที่พวกเขาทั้งสามถูกขังอยู่ที่นี่ย่อมไม่ทำอะไรไม่สะดวก
ทว่
