นางอย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าแดงระเรื่อ โชคดีที่หลินเมิ้งหยาไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกอึดอัดกับเรื่องเช่นนี้
ถึงอย่างไรนางกับหลงเทียนอวี้ก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ดังนั้นนี่จึงเป็นเพียงการแสดงความรักของสามีภรรยาเท่านั้น
ทำหน้าให้หนาขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง หลงเทียนอวี้ประคองหลินเมิ้งหยาให้ยืนขึ้น
ร่างกายไม่ได้เกิดอาการเจ็บปวดแต่อย่างใด นอกจากอาการเดินได้ไม่ตรงทางนัก นางก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
ขยับร่างกายเล็กน้อย อาการที่ไหล่ขวาดีขึ้นมาก ยาของผู้อาวุโสฉางมิใช่สามัญ
แต่เมื่อหันหน้ากลับมา นางพลันได้เห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของหลงเทียนอวี้ที่กำลังจ้องผู้อาวุโสฉาง
เกรงว่าหลงเทียนอวี้จะต้องมองว่าอาการที่เกิดขึ้นกับนางในคราวนี้เป็นความผิดของผู้อาวุโสฉางอย่างแน่นอน
“อันที่จริงเรื่องนี้ต้องโทษหม่อมฉันเองเพคะ ยาของผู้อาวุโสฉางเป็นยาวิเศษ แต่เพราะหม่อมฉันอยากให้อาการบาดเจ็บที่แขนขวาหายเร็วขึ้น ดังนั้นจึงกินเข้าไปในปริมาณมากกว่าเดิม ร่าง งกายของหม่อมฉันแตกต่างจากคนอื่น ดังนั้นจึงทำให้ทุกคนต้องตกใจแล้ว ข้าขออภัยพวกท่านมาก”
พูดจบนางก็โค้งคำนับหนึ่งครั้ง
ในที่สุดคิ้วที่เคยขมวดเข้าหากันของหลงเทียนอวี้
