ินยาที่มีฤทธิ์รุนแรงเข้าไป ดังนั้นจึงอาเจียนออกมาเป็นเลือด ทว่าระบบเซินหนงทำการปิดเปิดการใช้งานใหม่ในทันที ยิ่งไปกว่านั้นนางยังต้องรอให้ระบบตรวจสอบความเสียหาย ยในร่างกายก่อน ระบบจึงจะเปิดการใช้งานใหม่อีกครั้ง
นี่เป็นระบบการป้องกันที่นางไม่อาจทำอะไรได้
เพียงลืมตาขึ้น นางก็ได้เห็นสายตาเป็นกังวลของหลงเทียนอวี้
ชะงักไปเล็กน้อย หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงยิ้มบางๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาตกใจเกินไป
“หลงเทียนอวี้ หม่อมฉันไม่เป็นไร อย่ากังวลไปเลยเพคะ”
เป็นเพียงประโยคง่ายๆ แต่กลับทำให้ใบหน้าของเขาแข็งทื่อ
ความเย็นชาในสายตามลายหายไปหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้มีเพียงความอ่อนโยนลึกซึ้งเท่านั้น
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนมีความเย็นชาซึมลึกถึงกระดูกกลายเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยนเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาจ้องดวงตาสีดำคมกริบคู่นั้นด้วยสายตาลึกซึ้งไม่ต่างกัน ราวกับว่าเขาคือดวงดาราที่ยากจะพบเจอบนท้องนภา
“แค่ก แค่ก เปี่ยวเม่ย เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”
บรรยากาศหวานซึ้งถูกทำลาย หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปก่อนจะเห็นจั่วชิวอวี้และฉางเทียนหัวที่คนหนึ่งหันหน้าไปทางซ้าย คนหนึ่งหันไปทางขวาราวกับนัดกันไว้
ท่าทางเหมือนคนกำลังพินิจพิเคราะห์ผนังกำแพงห้องของ
