ของจั่วชิวอวี้ เขาก็รีบจับชีพจรของหลินเมิ้งหยาทันที
หัวคิ้วขมวดมุ่น ความเงียบเข้าครอบงำ ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมา
“ชีพจรของจวิ้นจู่สามารถพบเห็นได้ยากมากบนโลกใบนี้ แม้จวิ้นจู่จะไร้ชีพจร แต่อวัยวะในร่างกายยังคงไม่เสียหาย ยาของข้ามิได้มีปัญหาแต่อย่างใด แต่หัวใจของจวิ้นจูเคยได้รับความเส สียหายมาก่อน ดูเหมือนยาของข้าจะมีฤทธิ์รุนแรงจนเกินไป แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีปัญหา ข้าปรุงยาตัวใหม่ที่มีฤทธิ์อ่อนกว่ามากเสร็จแล้ว”
ฉางเทียนหัวปาดเหงื่อเพราะกลัวว่าองค์ชายตรงหน้าทั้งสองจะกริ้ว
ทว่าหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้มีสติอยู่มาก ดังนั้นจึงมิได้ส่งสายตาอาฆาตให้กับเขา
“เช่นนั้นเปี่ยวเม่ยไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
จั่วชิวอวี้เอ่ยถามเสียงเข้ม ฉางเทียนหัวพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าลงเบาๆ
ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงวางใจ
“ดูเร็ว ลมหายใจของเมิ้งหยากลับมาแล้ว”
จั่วชิวอวี้ร้องออกมาด้วยความดีใจ
หลงเทียนอวี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าสายตายังคงจ้องหลินเมิ้งหยานิ่ง จนกระทั่งนางลืมตาขึ้น
สูญเสียเรี่ยวแรงไปค่อนข้างมากกว่าหลินเมิ้งหยาจะหลุดออกจากความมืดมิดได้
โหมดปกป้องผู้ใช้งานของระบบเซินหนงยอดเยี่ยมยิ่งนัก
เมื่อครู่นางก
