าดเฉลียวมากทีเดียว
นับตั้งแต่วันที่เข้าไปทักทายพวกหลินเมิ้งหยาแล้วถูกนางไล่ตะเพิดออกมา ไม่รู้ว่าตวนมู่หยางได้รับคำชี้แนะจากใคร ดังนั้นเขาจึงปฏิบัติต่อหลินเมิ้งหยาอย่างมีมารยาทยิ่งนัก
ถึงขั้นเรียกนางว่าจวิ้นจู่ทุกคำ สีหน้าเองก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก
“ชายคนนี้ตายเพราะเปิดกล่องปริศนา มีอะไรหรือ? เขาแอบขโมยกุญแจออกมาเพื่อเปิดกล่องปริศนา หรือว่าความเห็นแก่ตัวของเขาก็เป็นความผิดของพวกข้า?”
หลินเมิ้งหยากวาดสายตาเย็นชา แววตาแสดงให้เห็นว่าความอดทนกำลังจะหมดไปแล้ว
ตวนมู่หยินที่ยืนข้างกายตวนมู่หยางตลอดเวลาพ่นลมหายใจพรืดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย
“บางทีลูกศิษย์ผู้เคราะห์ร้ายคนนี้อาจเป็นตัวตายตัวแทนของผู้อื่นก็เป็นได้ ข้าเคยได้ยินมาว่าสกุลหลินแห่งต้าจิ้นมีวิธีฆ่าคนไม่เหมือนผู้อื่น ฮึ เจ้าเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพหลิน เ เช่นนั้นจะไม่รู้วิธีการเหล่านั้นเชียวหรือ?”
ตวนมู่หยินส่งเสียงแหบแห้ง แต่หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินคำพูดของเขาเริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว
ตาเฒ่าคนนี้มีตาขาวมาก ตาดำน้อย แม้ใบหน้าจะคล้ายคลึงกับตวนมู่หยาง ทว่าสายตาท่าทางกลับน่ารังเกียจยิ่งนัก
ทันทีที่เขาเอ่ยออกมา ความอบอุ่นพลันลดลงไปกะทันหัน
ลูกศิษย์หลายคนหันไปมองตวนมู่
