หยิน ก่อนจะรีบแสดงท่าทางเคารพเพราะความหวาดกลัว
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อย แต่ทุกคำพูดไม่ต่างอันใดจากเข็มที่พุ่งทิ่มแทงหลินเมิ้งหยา
สุดท้ายสถานการณ์พลันเปลี่ยนไปเพราะคำพูดไม่กี่คำของเขา
แต่หลินเมิ้งหยาพบว่าแม้หนานรุ่ยจะได้ความเคารพสูงสุดในหอป๋ายเฉา แต่เมื่อตวนมู่หยินเอ่ยออกมากลับไม่มีผู้อาวุโสคนใดกล้าเอ่ยขัดเขา แต่แน่นอนว่ายกเว้นฉางเทียนหัว
แปลก? หรือตวนมู่หยินคนนี้จะมิใช่คนธรรมดา?
“ใช่แล้ว ลูกศิษย์ของข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ เขามีความซื่อสัตย์ซื่อตรงและไม่เคยทำตัวไม่เหมาะสม บางทีเขาอาจถูกใครหลอกใช้จนต้องมาเป็นตัวตายตัวแทน”
ทั้งที่กุญแจอยู่ในมือตู้จ่ง แต่เขากลับพูดจาให้ร้ายพร้อมทั้งชี้หน้าหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจ เหตุใดคนอย่างเฉียนอวี้หมิงจึงเชื่อฟังคำพูดของตวนมู่หยินเล่า?
เมื่อตวนมู่หยินเอ่ยเช่นนี้ออกมา ตาเฒ่าตรงหน้าจึงยิ่งมีความมั่นใจมากขึ้น
ความลังเลของนางถูกคนบางกลุ่มตีความว่านางกำลังรู้สึกผิด ขณะเดียวกันบรรยากาศในเวลานี้ราวกับกำลังบีบคั้นหลินเมิ้งหยา
“ฆาตกรอำมหิต! พวกเราต้องแก้แค้นให้ตู้จ่ง”
ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ร้องตะโกนออกมา
ราวกับถูกกระตุ้น ท้ายที่สุดหลินเมิ้งหยาก็เป็นเพี
