ยงแขก เช่นนั้นนางจะซื้อใจคนเหล่านี้ได้เหมือนอย่างพวกเฉียนอวี้หมิงได้อย่างไร
หัวคิ้วขมวดมุ่น ขณะที่คิดจะเอ่ย ร่างหนึ่งพลันเข้ามาขวางนางเอาไว้
“อ๋องอวี้ แม้เจ้าจะเป็นแขกของบ้านเมือง แต่เจ้าคิดจะทำผิดกฎหมายเพียงเพราะเรื่องส่วนตัวกระนั้นหรือ?”
คิ้วของเฉียนอวี้หมิงเลิกขึ้นสูง เขาชี้หน้าหลงเทียนอวี้อย่างไม่กลัวตาย
กร็อบ
ครู่ต่อมา เสียงแผดร้องของเฉียนอวี้หมิงพลันดังขึ้น
“โอ๊ย! มือของข้า! เจ้า…เจ้า…เจ้ากับข้าต้องเห็นดีกัน!”
เมื่อได้รับการสนับสนุนจากตวนมูหยิน เฉียนอวี้หมิงลืมทุกอย่างจนหมดสิ้น
เขากล้ากระทั่งใช้นิ้วชี้หน้าหลงเทียนอวี้
แต่ไม่มีใครทันเห็นว่าหลงเทียนอวี้ขยับตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ทว่าหลังจากเสียงกระดูกดังขึ้น นิ้วของเฉียนอวี้หมิงก็โค้งงอผิดรูปเสียแล้ว
ทุกคนรู้ได้ทันทีว่านิ้วมือของเขาหักไปแล้ว
“ฮึ”
เฉียนอวี้หมิงพุ่งเข้าหาหลงเทียนอวี้
ทว่าหลงเทียนอวี้ทำเพียงสบถเสียงเย็น ก่อนที่ยกมือซ้ายขึ้น เพียงพริบตาเดียวเฉียนอวี้หมิงที่พุ่งตัวเข้าหาเขาก็ถูกโยนกระเด็นออกจากกลุ่มคน
ทุกคนรวมถึงหลินเมิ้งหยาที่ถูกเขาปกป้องอยู่ทางด้านหลังล้วนเงียบกริบ สายตามองตามร่างของผู้อาวุโสเฉียน
ร่างของเฉียนอวี้หมิงกลิ้งกระเ
