วยไปแล้ว ไม่รู้ว่าจวิ นจู่จะให้ความร่วมมือกับข้าสืบหาความจริงเรื่องนี้ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
แม้คำพูดจะแสดงความเกรงใจ แต่หลินเมิ้งหยามองออกว่าเขาไม่ประสงค์ดี
แต่ถ้านางปฏิเสธ เช่นนั้นนางคงถูกนำไปเล่าลือว่าเป็นพวกชอบกลั่นแกล้งรังแกผู้น้อย
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยตอบ
“ผู้อาวุโสหนานกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของคน มิสู้พวกเราคุยกันอย่างเปิดเผยที่นี่ ทุกคนจะได้รับรู้อย่างพร้อมเพรียงกัน ภายภาคหน้าจะได้ไม่มีปัญหาอีกดีหรือไม่? ?”
เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่อาจเอ่ยขัดได้อีก
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ร่างของตู้จ่งถูกยกออกมาแล้ว
จั่วชิวอวี้และหลงเทียนอวี้จับตามองพวกเขาเขม็ง ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเล่นตุกติก
ดังนั้นสีหน้าของเฉียนอวี้หมิงจึงยิ่งไม่น่ามอง
ภายในอุโมงค์น้ำแข็งมีแสงรำไร ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเห็นได้ไม่ชัด แต่เมื่อศพถูกยกออกมาวางท่ามกลางแสงแดดแล้ว ทุกคนจึงเห็นเข็มจำนวนไม่น้อยบนใบหน้าของตู้จ่งได้อย่างชัดเจน
ทว่าเข็มเหล่านี้มีขนาดเท่าขนวัน ดังนั้นจึงเกิดเป็นจุดแดงๆ ทั่วใบหน้า
ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้ากระตุกยิ้มน้อยๆ อย่างน่าประหลาด แต่สภาพของเขาช่างน่าเวทนายิ่งนัก
