“ได้ หากคราวนี้ทำสำเร็จ ข้าจะตบรางวัลให้เจ้าอย่างงาม”
หลินเมิ้งหยายิ้มน้อยๆ ไม่เลวเลยนี่นา ซ้ำยังทำออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ไม่นานประตูอุโมงค์น้ำแข็งก็ถูกเปิดออก
ไอเย็นแผ่กระจายออกจากปากอุโมงค์ที่มืดสนิท
ร่างของหลินเมิ้งหยาสั่นเทิ้ม ทว่ามือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาดึงนางสู่อ้อมกอด
หลงเทียนอวี้กอดนางแน่นเพื่อขับไล่ความเย็น
อวี้อันและจั่วชิวอวี้เห็นการแสดงความรักต่อกันของพวกเขาจนชินตาแล้ว นอกจากย่นจมูกเพราะความอิจฉา ส่วนใหญ่พวกเขามักแสร้งมองไม่เห็น
“ไม่เป็นไร พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยาเดินนำเข้าไปในอุโมงค์น้ำแข็ง
เพียงเดินเข้าไปภายใน กลิ่นหอมละมุนของผลไม้สดพลันลอยกระทบใบหน้า
จุดไฟในตะเกียงน้ำมันหน้าประตู ภาพบรรยากาศภายในจึงเผยออกมาให้เห็น
แม้เมืองหลินเทียนจะมีสี่ฤดู แต่ฤดูนี้เหมาะแก่การเก็บเกี่ยวผลไม้สุดที่สุด
ทว่านอกจากผลไม้สดแล้ว แม้แต่ผลไม้ที่มีฤทธิ์ร้อนเองก็ถูกเก็บไว้ที่นี่
ดูเหมือนว่าผลไม้สดเหล่านี้จะอยู่อย่างสบายกว่าจั่วชิวอวี้เสียอีก
เพราะเหตุนี้อวี้อันจึงมักมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ ถึงอย่างไรถ้าไม่กินก็คงเสียเปล่า
อวี้อันเอ่ยว่าจะออกไปดูต้นทางด้านนอก พวกหลินเมิ้งหยาจึงเข้าไป
