งสายตาขมขื่นของจั่วชิวอวี้ นางรู้ได้ทันทีว่าคนของหอป๋ายเฉาไม่อยากให้เขาผ่านการรับเลือก
“ไม่เป็นไร เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง”
หลินเมิ้งหยามิได้อวดดีแต่อย่างใด เหตุที่นางเอ่ยเช่นนี้ก็เพราะมีระบบเซินหนงและตำราชิงเจิงผู่อยู่ในมือ
หากเป็นการแข่งขันวิชาถอนพิษธรรมดา คาดว่าไม่มีคนในหอป๋ายเฉาคนไหนมีความสามารถเทียบเท่านางได้ แต่เกรงว่าการแข่งขันในคราวนี้จะไม่ธรรมดา!
“หวังว่าอย่างนั้น พวกเจ้าอยู่พักผ่อนที่นี่ก่อนเถิด ข้าจะไปทักทายผู้อาวุโสฉางสักหน่อย”
จั่วชิวอวี้ยังมีท่าทางกังวล ถึงอย่างไรเขาก็เป็นมนุษย์ การวิตกกังวลย่อมเป็นเรื่องปกติ
มิสู้ปล่อยเขาออกไปเดินเล่นระบายความอึดอัดใจสักหน่อยจะดีกว่า
แม้หอป๋ายเฉาจะเปรียบดั่งสมบัติล้ำค่าแห่งเมืองหลินเทียน แต่อาหารที่ส่งมาล้วนเป็นเพียงอาหารสดใหม่ธรรมดา
รสชาติค่อนข้างจืด แม้แต่ภาชนะบรรจุอาหารก็ล้วนทำจากไม้ทั้งสิ้น
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมอง ก่อนจะถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย
จั่วชิวอวี้เคยเล่าว่าผู้อาวุโสสูงสุดเป็นผู้กำหนดทุกสิ่งทุกอย่างในหอป๋ายเฉา
ระหว่างทางที่ผ่านเข้ามาที่นี่ ไม่ว่าศาลาหรือสิ่งปลูกสร้างล้วนเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ
ครุ่นคิด คาดว่าเหตุผลที่กำหนดเช่นนี้ก
