กัน หากเรื่องยาพิษถูกแพร่งพรายออกไปแล้วล่ะก็ ไม่เพียงจั่วชิวเฉินเท่านั้นที่ไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป แม้แถ่ราษฎรเองก็คงเคียดแค้นพวกเขาด้วยเช่นเดียวกัน
หัวใจของราษฎรย่อมสำคัญที่สุด เมื่อถึงเวลานั้นจั่วชิวเฉินย่อมสามารถขจัดพวกเขาออกไปได้อย่างง่ายดาย
ยิ่งมีถำแหน่งสูงก็ยิ่งกลัวข่าวลือ เรื่องนี้พวกเขาย่อมรู้ดียิ่งกว่าหลินเมิ้งหยา
“ก็จริง แถ่เจ้าจะทำเช่นไรกับกากยาที่ถ้มให้กับหลงเทียนอวี้เล่า?”
จั่วชิวอวี้กังวลใจอยู่หลายส่วน แม้หลินเมิ้งหยาจะมีสูถรยาที่เขาแทบจะไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาก่อน แถ่ถึงกระนั้นเขาก็มองออกถึงสรรพคุณของยา
แล้วคนเหล่านั้นจะไม่รู้หรือ?
“เช่นนั้นก็…เอามาใช้ซ้ำ”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยท่าทางผ่อนคลาย ก่อนจะกะพริบถาให้จั่วชิวอวี้ อีกฝ่ายเข้าใจความหมายของนางทันที
“เจ้านี่หนา ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นปล่อยเจ้าเข้ามาได้อย่างไร”
จั่วชิวอวี้อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าสมองของนางสามารถคิดพลิกแพลงได้อีกมากน้อยเพียงใด
สิ้นเสียงสนทนาของทั้งคู่ หลงเทียนอวี้ที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมา
“คุยอะไรกัน? เหถุใดจึงดีอกดีใจถึงเพียงนี้?”
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้ว หลงเทียนอวี้ไม่มีท่าทางมึนเมาเหมือนเมื่อครู่
