“อย่ากลัวไปเลยจูเซียงเอ๋อร์ นี่จะเป็นช่วงเวลาเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น บิดาเจ้ากับเจ้าจะไปเจอกับมารดาและพี่ชายของเจ้าที่ถนนยมโลก”
จูฉีหยุนทำได้เพียงทอดถอนหายใจ แต่ถึงกระนั้นหัวใจของเขาก็เริ่มกริ่งเกรงขึ้นมาบ้างแล้ว
“ถ้าเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราส่งคุณหนูจูไปก่อนก็แล้วกัน”
ตอนแรกจูฉีหยุนคิดว่าหลินเมิ้งหยาที่เป็นสตรีจะรู้สึกอ่อนไหวกับเรื่องนี้
แต่ใครจะคิดเล่าว่าจิตใจของนางจะอำมหิตและไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! เซียงเอ๋อร์กลัว! เซียงเอ๋อร์กลัว!”
เสี่ยวซีร่างกำยำสองคนจับตัวเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบขึ้นมา แววตาของจูฉีหยุนสั่นไหว
ก่อนหยาดน้ำตาจะรินไหลลงอาบแก้ม
“ปล่อยบุตรสาวของข้า! พวกเจ้าปล่อยนางเดี๋ยวนี้! เซียงเอ๋อร์ เซียงเอ๋อร์ของข้า!”
จูฉีหยุนอยากปลดพันธนาการของชายร่างกำยำสองสามคนทางด้านหลัง แต่เพราะร่างกายที่โรยราตามอายุ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจสู้แรงคนวัยฉกรรจ์ได้
สายตาจับจ้องมองเสี่ยวซีคนหนึ่งที่ดึงสิ่งอุดปากเซียงเอ๋อร์ออกแล้วต้องการจะกรอกยาสีแดงดั่งโลหิตเข้าปากบุตรีของตน
ในที่สุดจูฉีหยุนก็ใจอ่อน
“จวิ้นจู่! ข้าผิดไปแล้ว ข้ายินดีรับใช้ท่าน! ขอร้องได้โปรดปล่อยบุตรสาวของข้าไปเถิด!”
จูฉีหยุนย
