เวลาเพียงคืนเดียวพวกเขาจึงถูกฆ่า ายกครัวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้แสร้งแสดงท่าทีตกใจ
การแสดงของทั้งคู่สมควรได้รับตุ๊กตาทอง ดังนั้นท่านเจ้าเมืองเกือบจะหลงเชื่อพวกเขาไปแล้ว
“ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง ตอนบ่ายคนทั้งเมืองหลวงลือกันว่าคนสกุลจูถูกพวกผีร้ายมาเอาชีวิตทั้งตระกูล ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นข่าวโคมลอย ใครจะรู้เล่าว่าจะเป็นเรื่องจริง”
จั่วชิวอวี้เอ่ยอย่างเสียดาย ทว่าสายตากลับแอบชำเลืองมองหลินเมิ้งหยา
“เฮ้อ ไม่รู้ว่าใครโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้ ท่านเจ้าเมืองจะต้องตรวจสอบให้ดี มิเช่นนั้นพวกเราเองก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกัน”
ท่านเจ้าเมืองรีบพยักหน้ารับคำก่อนจะอาศัยคำพูดของหลินเมิ้งหยาเพื่อเข้าสู่ประเด็นหลัก
“พระชายารับสั่งถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเราก็ยิ่งต้องตรวจตรากันอย่างเข้มงวด ฉะนั้นข้าน้อยจึงเดินทางมายังจวนแห่งนี้เพื่อเชิญพระชายาไปยังที่ว่าการสักหน่อย ยพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก หากวันนี้นางออกจากจวนไท่จื่อแม้เพียงก้าวเดียว เกรงว่านางคงหนีมิพ้นคำครหาว่าเป็นฆาตกร
สายตาเย็นเยียบ มือเรียวยาวดั่งหยกตบลงบนโต๊ะ
“เมืองหลินเทียนตัวดี เจ้าเมืองตัวดี! เจ้าหาตัวฆาตกร
