เพียงพริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยไปแล้วถึงสองวัน แม้หลงเทียนอวี้จะรู้สึกอ่อนล้าเต็มที แต่เมื่ออาการกำเริบ เขาก็มิได้คลุ้มคลั่งเหมือนก่อนแล้ว
ทว่าทุกครั้งที่เขาอาการกำเริบ หลินเมิ้งหยามักหลบออกมาด้านนอกเพื่อให้จั่วชิวอวี้ทายาฮั่วหลิงชิงอวี้ให้
ความเจ็บปวดทรมานราวกับถูกไฟเผาเริ่มทุเลาลงแล้ว
แม้หลังจากใช้ยาชนิดนี้แล้วหลินเมิ้งหยาจะสลบไปนานราวครึ่งวัน แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่รู้สึกทรมานเหมือนก่อน
ดูเหมือนทุกอย่างกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดี
“โอ้ คุณชายสกุลหลงเดินได้แล้วหรือ ชิ ชิ สมแล้วที่น้องสาวของข้าดูแลอยู่ข้างกายมิห่างหาย”
แสงแดดกระทบใบหน้า หลินเมิ้งหยากำลังประคองร่างหลงเทียนอวี้ออกมายืดเส้นยืดสาย
จั่วชิวอวี้ที่หายไปตั้งแต่รุ่งสางรีบกลับมาที่จวน แต่เมื่อเห็นหลินเมิ้งหยาเอาใจใส่หลงเทียนอวี้ถึงเพียงนี้ เขาอดที่จะเอ่ยค่อนแคะไม่ได้
หลงเทียนอวี้เลิกคิ้วขึ้นสูง แม้ใบหน้าจะยังขาวซีด แต่ก็ไม่โทรมเหมือนก่อนแล้ว
บาดแผลบนร่างกายเริ่มกลายเป็นเพียงรอยแดงจางๆ
หลังจากได้ยินเสียงของจั่วชิวอวี้ เขาไม่เอ่ยตอบโต้ แต่กลับกระชับมือหนาโอบเอวหลินเมิ้งหยาแน่น
ผลปรากฏว่าเขาเลือกที่จะไม่ตอบโต้แต่กลับแสดงความรักให้ดูแทน!
“เจ้า
