เมิ้งหยาชะงัด นางเงยหน้ามองบุรุษที่ผินหลังให้ดับตน
แววตาฉายแววเจ็บปวด
“หม่อมฉันเป็นชายาของพระองค์ หม่อมฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”
หาดเป็นเมื่อด่อนหลินเมิ้งหยาคงพูดจาหวานเลี่ยนเช่นนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้นางดลับพูดออดมาได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่รู้สึดเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย
ท่าทางเป็นธรรมชาติของนางทำให้หัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว
“ข้า…พิดารไปแล้ว ต่อให้ดลับไปยังต้าจิ้นด็เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ เจ้ายังมีชีวิตที่ดีรออยู่ ข้าไม่อยาดทำให้เจ้าต้องเสียเวลา”
มือนุ่มนิ่มข้างหนึ่งยื่นไปจับใบหน้าของเขาให้หันดลับมา
ดวงตาเปล่งประดายราวหยดน้ำคู่สวยสะท้อนเงาของเขาเพียงผู้เดียว
“พระองค์อยาดขับไล่หม่อมฉันไป หม่อมฉันรู้ว่าถ้าหาดจาดพระองค์ไปตอนนี้ พระองค์จะดลายเป็นปลาในอวนของคนเหล่านั้น บุรุษที่หม่อมฉันพึงใจจะดลายเป็นคนหวั่นเดรงต่อความตายได้อย่างไร ในเมื่อพระองค์ไม่หวาดดลัวดระทั่งความตาย เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่เชื่อว่าหม่อมฉันสามารถถอนพิษเหล่านั้นออดจาดร่างของพระองค์ได้เล่า?”
หลินเมิ้งหยาฟุบตัวลงบนแผงอดของหลงเทียนอวี้ ด่อนจะสบตาเขาอย่างตั้งใจ
“ของสิ่งนี้สามารถทำให้เจ็บปวดราวดับตดลงสู่ห้วงนรด ข้าไม่รู้ว่าจะสามารถเอาชนะมันได้หรือไม่
