เมื่อหลินเมิ้งหยารับปาก หลงเทียนอวี้จึงสงบลงเล็กน้อย
ยาพิษทำลายพละกำลังของเขาจนหมดสิ้น
เมื่อมาถึงสถานที่ปลอดภัยแล้ว ไม่นานหลงเทียนอวี้ก็หลับไป
“ข้าคิดว่าเราตามคนมาช่วยสักสองสามคนจะดีกว่า”
จั่วชิวอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะถูกทรมานอย่างแสนสาหัสเช่นนี้
ภายใต้แสงเทียน ร่องรอยบาดแผลของเขายิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น
ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีเข้มจนน่าตกใจ แม้จะกำลังหลับใหล แต่ดูเหมือนยังมีความกังวล ดังนั้นขนตาจึงกระตุกตลอดเวลา
หลายวันมานี้เขาแบกรับความทรมานมากขนาดไหนกัน?
“อืม แต่จะต้องให้คนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลเท่านั้น ช่วงนี้ข้าจะดูแลเขาด้วยตัวเองอย่างใกล้ชิด เรื่องนี้ห้ามมิให้แพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด”
หลินเมิ้งหยาหวังเหลือเกินว่านางจะสามารถใช้แขนทั้งสองข้างของตนเองดูแลหลงเทียนอวี้ได้
“จริงสิ เจ้าสามารถติดต่อผู้อาวุโสฉางให้ข้าได้เมื่อไหร่?”
ตอนนี้นางต้องรีบรักษาอาการบาดเจ็บที่ไหล่ขวาเพื่อที่จะสามารถดูแลหลงเทียนอวี้ได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น
“ข้าเล่าให้ผู้อาวุโสฉางฟังแล้ว เขาบอกว่าอาการของเจ้ามิได้ยากต่อการรักษา ยิ่งไปกว่านั้นยังมอบยาสองชนิดมาให้เจ้าแล้ว”
ขณะพูด เขาหยิบยาหีบเล็กจากโต๊ะของหลินเมิ้งหยา
